Όταν η Πάτρα μετατρέπεται σε Αθήνα..

Εδώ γεννήθηκα, μεγάλωσα και συνεχίζω να ζω, Πάτρα το όνομά της. Η πόλη μου, ο τόπος καταγωγής μου. Δεν ήμουν από εκείνα τα τυχερά παιδιά που έχουν ένα χωριό κάπου «δίπλα». Το χωριό μου είναι αυτή η πόλη.

Η πόλη που αποθέσα τα όνειρά μου για δουλειά και επιβίωση και που με κάνει να βιώνω καθημερινά το πόσο με έχει «αδειάσει».

Τελευταία βδομάδα καρναβαλιού αλλά τίποτα δεν θυμίζει μια πόλη που γιορτάζει. Όλα είναι γκρίζα και μουντά άνθρωποι στο δρόμο βιαστικοί, τρέχουν να προλάβουν τη ζωή που τους προσπέρασε. Όλα έχουν αρχίσει να μοιάζουν στους αθηναϊκούς ρυθμούς, άνθρωποι χαμένοι στην ίδια τους την πόλη, όλα να γίνουν γρήγορα να προλάβουμε. Τι όμως;

Η Αθήνα πάντα με τρόμαζε μου φαινόταν αχανής και μοναχική, ξένη και τώρα η πόλη μου. Σαν ιός που εξαπλώνεται, με λίγες δώσεις «πρωτευουσομανίας» που πάντα κρύβουν μέσα τους οι επαρχιακές πόλεις και έτοιμη η συνταγή, για το μαγικό μαντζούνι της αποξένωσης.

Τίποτα δεν θυμίζει την Πάτρα που γεννήθηκα, την Πάτρα που έπαιξα σαν παιδί στις πλατείες της, την Πάτρα που ξενύχτησα και μέθυσα με το καρναβάλι της. Δεν έχει σημασία ούτε ποιος είμαι ούτε πως λέγομαι το όνομά μου είναι «πολίτης αυτής της Πόλης» όπως και όλων των κατοίκων της και πρέπει επιτέλους να κατανοηθεί ότι με τον «ωχαδερφισμό» και τις «επαναστάσεις» από τον καναπέ το μόνο που αλλάζει είναι το κεφάλι μας, μετατρεπόμαστε σε θεατές της ίδιας μας της ζωής, του έργου και κατ’ επέκταση της πόλης μας, γινόμαστε νωχελικοί θεατές μιας ανούσιας, επαναλαμβανόμενης παράστασης.

P.s.